Volgens mij is het heel simpel. Van der Poel is een koers liefhebber pur sang, maar het is gewoon geen winnaar. Hij vindt winnen best wel leuk, maar hij vindt ‘koersen’ leuker.
En dat is precies wat we bij al die gasten zien. Het is lekker koersen en gek doen met de maten. Dan ligt er ergens toevallig een finish, waarna het wel heel vreemd is om door te rijden, staan ook allemaal bussen enzo. Dus ze stappen af geven elkaar een knuffel en zeggen:’ Tot volgende week!’
En na een weekje werken mogen ze op zondag weer allemaal buitenspelen.
Wat Thijs (en ik lees het overigens nergens) niet benoemt is dat er over precies 7 dagen een koers is waar VDP er baat bij heeft dat Pogi meerijdt als ze samen weg zijn. Geven en nemen heet dat in de volksmond, maar jammer is het zeker!
Ooit liep ik het NK hardlopen voor studenten, 5 kilometer. Een wielrenvriend was mee en keek toe. Vantevoren wist ik hem de precieze top 5 te vertellen in de juiste volgorde. Typisch hardlopen zei hij, dat gebeurd in het wielrennen nooit, daar hoeft de sterkste niet te winnen, dat is koers....
Zo gek is Mathieu van der Poel niet als je er door een game-theory-bril naar kijkt. De analyse van Thijs optimaliseert een single shot; Van der Poel speelt een repeated game (zijn carrière).
Over de grote eendagskoersen — Monumenten + UCI Road + Strade — wint Van der Poel ~22%, waarbij ~60% van die zeges uit (semi-)coöperatieve finales komt. Tadej Pogačar wint ~50% en doet dat in ~70–80% solo.
Als Van der Poel “Hubba Bubba” gaat rijden en geen meter meer op kop doet, verschuift het evenwicht: anderen gaan ook niet meer met hem rijden. Daarmee verdwijnt precies de coöperatieve ontsnapping waardoor zijn waanzinnige winstpercentage tot stand komt.
Inderdaad, geen speld tussen te krijgen. Hoezeer we ook schreeuwden naar de televisie “blijf in je hok”, hij kon het niet laten en het gevolg was predictable. Moet trouwens wel een luxe gevoel zijn om zo een mogelijke overwinning in een monument op het spel te zetten. Had WVA nooit gedaan, sterker, de blauwdruk daarvan had ie al laten zien in de Siena stage van Giro 2025: nog geen centimeter op kop en alles door Del Toro laten doen, behalve voor de laatste bocht.
Volgens mij is het heel simpel. Van der Poel is een koers liefhebber pur sang, maar het is gewoon geen winnaar. Hij vindt winnen best wel leuk, maar hij vindt ‘koersen’ leuker.
En dat is precies wat we bij al die gasten zien. Het is lekker koersen en gek doen met de maten. Dan ligt er ergens toevallig een finish, waarna het wel heel vreemd is om door te rijden, staan ook allemaal bussen enzo. Dus ze stappen af geven elkaar een knuffel en zeggen:’ Tot volgende week!’
En na een weekje werken mogen ze op zondag weer allemaal buitenspelen.
Wat Thijs (en ik lees het overigens nergens) niet benoemt is dat er over precies 7 dagen een koers is waar VDP er baat bij heeft dat Pogi meerijdt als ze samen weg zijn. Geven en nemen heet dat in de volksmond, maar jammer is het zeker!
Ooit liep ik het NK hardlopen voor studenten, 5 kilometer. Een wielrenvriend was mee en keek toe. Vantevoren wist ik hem de precieze top 5 te vertellen in de juiste volgorde. Typisch hardlopen zei hij, dat gebeurd in het wielrennen nooit, daar hoeft de sterkste niet te winnen, dat is koers....
Zo gek is Mathieu van der Poel niet als je er door een game-theory-bril naar kijkt. De analyse van Thijs optimaliseert een single shot; Van der Poel speelt een repeated game (zijn carrière).
Over de grote eendagskoersen — Monumenten + UCI Road + Strade — wint Van der Poel ~22%, waarbij ~60% van die zeges uit (semi-)coöperatieve finales komt. Tadej Pogačar wint ~50% en doet dat in ~70–80% solo.
Als Van der Poel “Hubba Bubba” gaat rijden en geen meter meer op kop doet, verschuift het evenwicht: anderen gaan ook niet meer met hem rijden. Daarmee verdwijnt precies de coöperatieve ontsnapping waardoor zijn waanzinnige winstpercentage tot stand komt.
Inderdaad, geen speld tussen te krijgen. Hoezeer we ook schreeuwden naar de televisie “blijf in je hok”, hij kon het niet laten en het gevolg was predictable. Moet trouwens wel een luxe gevoel zijn om zo een mogelijke overwinning in een monument op het spel te zetten. Had WVA nooit gedaan, sterker, de blauwdruk daarvan had ie al laten zien in de Siena stage van Giro 2025: nog geen centimeter op kop en alles door Del Toro laten doen, behalve voor de laatste bocht.